گزارشي به بهانه 50 سالگي انجمن مددكاري ايران جايگاه مهجور مددكاري در نظام سلامت كشور جام جم آنلاين: «نيمقرن عمر!» دقيقا در همين چند روز گذشته بود كه انجمن مددكاري ايران تولد 50 سالگياش را جشن گرفت، اما هنوز رشد اجتماعي حرفه مددكاري با عمر نسبتا طولانياش همخواني ندارد و همچنان، مهجور و ناشناخته، بدون نظام جامع و حمايت قانوني باقي مانده است. ارتقاي كيفيت زندگي و توسعه شاخصهاي سلامت اجتماعي دو واژه آشنايي است كه هر 5 هزار فارغالتحصيل مددكاري پيشتر بارها آن را در كلاسهاي درس، به عنوان ماموريت مددكاران اجتماعي شنيدهاند، اما كمتر كسي از چگونگي عملي كردن آن سخني به ميان آورده است.
فرق امدادگري با مددكاري
دكتر حسن موسوي چلك در حاشيه نخستين همايش مددكاري ايران كه در گناباد برگزار شد در گفتگو با جامجم اظهار داشت: «مرز امدادگري و مددكاري اجتماعي در ايران ناشناخته است و با وجود تلاشمان هنوز نتوانستهايم قابليتها و ظرفيتهاي واقعي اين رشته را به مردم بشناسانيم». به گفته دبير علمي همايش مددكاري اجتماعي، سالهاست كه كميته امداد امام خميني، سازمانهاي مردممدار، سازمان بهزيستي، زندانها و... در حوزه مددكاري اجتماعي فعاليت ميكنند، اما برخي از آنها به شيوهاي غيرتخصصي كمكهاي مالي ماهيانه و حمايتهاي خيريهاي را جايگزين مددكاري اجتماعي كردهاند. مديركل دفتر آسيبهاي اجتماعي درباره دلايل مهجور ماندن مددكاري اجتماعي گفت: «رشته مددكاري هنوز مددكاران حرفهاي در حوزههاي تخصصي را كم دارد و واحدهاي آموزشي دانشگاهها براساس نيازهاي روز جامعه نيستند.» وي ادامه داد: «در حوزه آسيبهاي اجتماعي، منابع آموزش داخلي بسيار محدود است و منابع خارجي نيز با شرايط ايران مطابقت ندارند.» جاي خالي نظام جامع مددكاري دبير علمي نخستين همايش مددكاري، جاي خالي نظام جامع مددكاري را مهمترين مشكل اين حرفه دانست و تصريح كرد: «نبود نظام جامع مددكاري امكان حمايت از شاغلان اين حرفه و خدمت گيرندگانش را گرفته است.» وي نبود نظام جامع مددكاري را عامل محدوديتهاي قانوني براي فعاليت مددكاران اعلام كرد و توضيح داد: «بدون اين نظام جامع مددكاران نميتوانند نقش ضابط اجتماعي را بازي كنند و به اين ترتيب دست آنان براي مدعيالعموم شدن، مداخله در شرايط بحراني اجتماعي و حتي امكان سنجش پيامدهاي اجتماعي برخي از قوانين تصويب شده بسته است.» بخشنامههاي ناروا موسوي چلك همچنين با تاكيد بر اين كه صدور برخي از بخشنامهها در سازمانها حيطه فعاليت مددكاران را محدوده كرده است، گفت: «تاكيد به انجام تحقيقات و بازديدهاي محلي، ثبت كامل مشخصات و ضبط مصاحبه و گزارش مددجويان، خلاف اصول حرفهاي است و با الفباي مددكاري سازگاري ندارد
|