رئيس انجمن علمی مددکاری اجتماعی ايران در گفتوگو با فارس:بهزيستی خدمات مناسبی برای دختران فراری ارائه نمیکند خبرگزاری فارس: رئيس انجمن مددکاری اجتماعی ايران گفت: سازمان بهزيستی جايگاه مناسبی را برای دختران فراری فراهم نکرده است و در شهر 12 ميليون نفری تهران فقط قادر به نگهداری 50 نفر از دختران فراری است. مصطفی اقليما در گفتوگو با خبرنگار اجتماعی فارس، افزود: دختران فراری به دخترانی اطلاق میشود که به هر دليلی خانه و خانواده را ترک کردهاند و به محيطهای ديگری همچون خيابان، پارک و باندها روی میآورند.
وی گفت: محيط نامساعد و متشنج خانواده، طلاق و اعتياد والدين به خصوص پدر، ارتباط با دوستان ناباب، روابط کنترل نشده خانوادهها با يکديگر، اختلاف والدين و فرزندان، کنترل و سختگيری افراطی و غيرمنطقی والدين، مشکلات حاد اقتصادی، احساس ناامنی درخانه، اختلالات شخصيت و روابط عاشقانه، ترس از رسوايی پس از تجاوز جنسی، آزارهای جسمی و جنسی از سوی نزديکان به ويژه محارم را میتوان از جمله مهمترين عوامل زمينه ساز فرار دختران از خانه نام برد.
رئيس انجمن علمی مددکاری اجتماعی ايران افزود: دختران فراری معمولأ در گروه سنی 20 تا 25 سال هستند. موقعيت سنی اين افراد نشان دهنده ميزان آسيب پذيری، احتمال بزهکاری، بزه ديدگی يا قربانی شدن در برابر سوء استفادههای جنسی مختلف و ديگر سوء استفادهها است. مداخله سريع همه جانبه خانواده و مسئولان بسيار اهميت دارد.
اقليما گفت: خطر دختران فراری فقط خانوادههايی که از نظر اقتصادی و اجتماعی پايين هستند، را تهديد نمیکند، بلکه درصد قابل توجهی از دختران فراری متعلق به خانوادههای مرفه و متوسط به بالا هستند. اين دختران ممکن است که گرفتار شبکههای قاچاق دختران و زنان جوان شوند.
وی اضافه کرد: معمولاً دختران فراری که آسيب پذيرتر هستند و ممکن است که گرفتار تجاوز، اجبار و تحميل شوند. قاچاقچيان دختران جوانی را که به هر انگيزه از خانه خود گريختهاند، وسيله درآمد خود قرار میدهند. آنها را به برقراری ارتباط جنسی و انجام کارهای خلاف مجبور میکنند.
رئيس انجمن مددکاری اجتماعی ايران افزود: انگ اجتماعی و عدم امکان بازگشت به شرايط گذشته، از ديگر مشکلات دختران فرار است و ممکن است که پس از بازگشت اين دختران به خانواده به دليل سرکوفتهای آنها دوباره اقدام به فرار کنند.
اقليما گفت: فرار از خانه از جمله رفتارهای ناسازگارانهای است که بيشتر از نوجوانان و جوانان سر میزند. با توجه به پيامدهای سوء آن يکی از آسيبهای خانوادگی و اجتماعی جامعه شناخته میشود. آسيبی که میتواند بهداشت روانی فرد و جامعه را تحت تأثير قرار دهد.
وی اضافه کرد: مسئله فرار زنان و دختران همراه با ساير معضلات و آسيبهای اجتماعی مرتبط با آن در سالهای اخير مورد توجه کارشناسان قرار گرفته است.
اقليما افزود: فرار از خانه در واقع زير پا گذاشتن مقررات خانوادگی و هنجارهای اجتماعی است که اغلب به علت ترس، خشم، انتقامجويی در مقابل عوامل مخرب و آشفته خانوادگی و اجتماعی رخ میدهد. دختران بيشتر برای مدت کوتاهی حضور در مکانهای ديگر را به جای ماندن در خانه خود ترجيح میدهند.
رئيس انجمن علمی مددکاری اجتماعی ايران گفت: خانواده بيشترين تأثير را برای فرار دختران از خانه بر عهده دارد. زيرا فرد از بدو تولد ارزشها و هنجارها را در خانواده میآموزد و به تدريج با دنيای وسيع تر جامعه آشنا میشود. خانواده و کارکردهای آن در پذيرش نقشهای اجتماعی از اهميت ويژهای برخوردار است.
وی افزود: ميزان محبت، صميميت، حمايت عاطفی و وابستگی از جمله مسائل مهمی است که در دوران اوليه زندگی میتواند در بروز رفتارهای بهنجار يا ناهنجار مؤثر باشد. هنگامی که فرد در خانه و خانواده محيط مناسب، منطبق با روحيات شخصیاش را پيدا نمیکند، فکر میکند که با فرار از خانه میتواند تمام مشکلات را پشت سر گذاشته و وارد دنيايی متفاوت شود. فرد به اشتباه فکر میکند که جامعه محيط امن برای رفع نيازهای او است. او به حدی از مشکلات درونی و خانوادگی در رنج است که کوچکترين فکری به پيامدهای بعد از فرار نمیکند.
اقليما اضافه کرد: هر دختر فراری میتواند 2 نفر ديگر را مثل خود کند يعنی طبق استاندار سازمان بهداشت جهانی هر فرد بزهکار میتواند 2 نفر را مثل خود کند.
رئيس انجمن علمی مددکاری اجتماعی ايران گفت: سازمان بهزيستی جايگاه مناسبی را برای اين گونه افراد فراهم نکرده است و در شهر 12 ميليون نفری تهران فقط قادر به نگهداری 50 نفر از دختران فراری است. برای نگهداری از دختران فراری به مراکز مجهز و با امکانات رفاهی نياز است.
اقليما افزود: طبق آمار سازمان بهزيستی در سال 86 تعداد 518 دختر فراری توسط پليس به سازمان بهزيستی تحويل داده شده است. |